Bye bye stars and stripes
24 10 11 - 02:15.
Edison hotel, New York City in New York
Het zit erop. Morgen nog een paar uur New York opsnuiven, nog een rondje Times Square met een Starbucks in de hand. Nog een foto van Freek met New York Finest. Nog een keer zwaaien naar Lady Liberty. En dan haalt de shuttle ons op voor JFK Airport. Thuis wachten weer allerlei andere avonturen. Mijn broer staat te wachten op Schiphol. Manlief en ik hebben even geschaterd om het idee om ons 'over the top' aan te kleden. Je weet wel: zo'n groen plastic kroontje van het vrijheidsbeeld op en een zonnebril van de Amerikaanse vlag. En dan een 'kan echt niet' t-shirt met "I love New York". Maar hij gaat er speciaal om 5 uur zijn bed voor uit. Daarom houden we het bij een idee en voeren het toch maar niet uit. We zijn dus een tijdje onbereikbaar door reistijd, aankomst en jetlag. Want uit ervaring sprekend: ik heb echt moeite met vooruit reizen in de tijd. Maar uit de grond van mijn hart: I did have the time of my life! And I'll be back!
Brooklyn Bridge
23 10 11 - 02:33.
Edison Hotel, New York City in New York
Het einde van de vakantie nadert. Maar niet voordat we nog een aantal dagen van de stad der steden gaan genieten. We stippelen een route uit van Baltimore naar New York City. En na een paar uur duikt de skyline van Manhattan en Lady Liberty op. Manlief wil graag Coney Island zien, dus daar stellen we het navigatiesysteem eerst op in. Het heeft een bepaalde charme, maar het is wel grotendeels vergane glorie. Ik dompel mijn hand in de Atlantische Oceaan. En we eten een corndog als lunch. Dan komt het onvermijdelijke moment: de huurauto weer inleveren na 3581,5 miles (zo'n 5700 km). 'Het zou wel heel super zijn als we over de Brooklyn Bridge Manhattan binnen zouden rijden', zegt Manlief. En dus gaan we aan de slag. Het valt niet mee. Maar met veel moeite, geduld en doorzettingsvermogen lukt het uiteindelijk. Een prachtig einde van een waanzinnige reis!
Gewicht
22 10 11 - 14:20.
Marriott Inner Harbour, Baltimore in Maryland
'Neem een lege koffer mee', waarschuwde mijn schoonzusje. 'Je koopt daar altijd meer dan je denkt!' Ze heeft veel meer ervaring dan ik. Dus ik volg haar advies op. En tijdens de reis helpen Manlief en ik elkaar bij het kopen van soevenirs. Is het echt leuk genoeg? Is het niet te zwaar? Ben je er thuis ook blij mee? Ik heb een speciale kofferweger gekocht. Nu we weer richting New York gaan en de terugreis langzaam in beeld komt, bekijk ik de status. En schrik me drie keer in de rondte! We zitten ver boven het toegestane gewicht dat mee het vliegtuig in mag. Paniekerig gooi ik alle hotelzeepjes weg. Een blouse die toch afgewassen is. Als alle prullenbakken in de hotelkamer vol zitten, weeg ik de koffers opnieuw. En zie dan dat er twee instellingen zijn: kg en lbs. Juist. Ik zet 'm goed en weeg nog een keer. Haal opgelucht adem. Het is wat met die jetlag, hè. Je doet er af en toe zo verward door!
Miscommunicatie
21 10 11 - 21:59.
Barnes & Noble, Starbucks coffee corner, Baltimore in Maryland
Op de hotelkamer liggen allerlei folders. Onder andere met een webwinkel van het Marriott Hotel. Alles wat je ziet, is te koop. Bedlinnen, lamp, voetenbankje. Ze hebben ook waanzinnig leuke zonnebrillen. De oren zijn verbonden met een koord en ze openen en sluiten tussen de glazen. Net als de bril van Sid in CSI New York. Die wil ik ook! In de lobby schiet ik de conciërge aan, een jonge knul. Ik vraag hem in keurig en verstaanbaar Engels (Manlief: check) of ik er een kan passen. Hij gaat het achter even vragen. Na een paar minuten komt hij terug: die verkopen ze niet. Ik leg uit dat ze in de brochure staan en hij verdwijnt weer. Nu blijft hij langer weg. Dan komt hij terug: ze liggen echt niet op de hotelkamers. Dat weet hij zeker want hij is daar vaak genoeg geweest. Nu grijpt Manlief toch in. Hij legt uit dat een plaatje van de zonnebril in de brochure van de webwinkel staat. Die brochure ligt op de hotelkamer. En die zonnebril wil ik graag even opzetten om te kijken of hij leuk staat. De jongen luistert tot Manlief is uitgesproken. En zegt dan: 'Waarschijnlijk heeft iemand die zonnebril dan in uw hotelkamer laten liggen. Wij hebben ze niet namelijk.' Niet ik maar Manlief verliest zijn geduld, bedankt de jongen en loopt weg. 's Middags kijken we online. Ze hebben de zonnebrillen. Maar helaas dus niet voor mij.
Flashback
21 10 11 - 13:11.
Marriott Inner Harbour, Baltimore in Maryland
We rijden richting Boston als Manlief zegt: 'Volgens mij ben ik een vulling verloren'. Ik heb 'm even eerder kauwgum gegeven. Bij een parkeerplaats inspecteer ik zijn kaken en inderdaad: ik zie een keurig uitgeboord holletje in zijn kies. Gelukkig heeft hij er geen last van. Maar we staan aan het begin van onze vakantie. Wat is nu wijsheid? Hier een tandarts zoeken, behoort tot de mogelijkheden. Maar dat is thuis al geen pretje, laat staan tijdens deze reis. We besluiten mijn moeder via email te vragen of ze een afspraak wil maken gelijk na terugkomst. En het tot dat moment goed schoon te houden. We duiken een supermarkt in voor wat mondwater. Dat blijkt gemakkelijker gezegd dan gedaan. Er is een hele gang met van alles ter bevordering van een hygiënische mond. Zelfs een reparatiesetje met noodvulling! Ondanks mijn enthousiaste smeekbedes laat Manlief zich niet vermurwen: dat laatste is out of the question. Dus met een handige spray in zakformaat verlaten we de winkel. Amerika is echt het land van de onbegrensde mogelijkheden!
Wat een pech!
21 10 11 - 02:42.
Marriott Inner Harbour, Baltimore in Maryland
De wekker gaat absurd vroeg voor een gewone vakantiedag. Het is net zes uur. Maar we wisten dat er van al die dagen een lange reisdag tussen zat. Van Charlotte NC naar Baltimore MD, zo'n 530 miles (850 km). En dat was ook nog de enige mogelijkheid om een vriendin die vlakbij Washington vakantie vierde te ontmoeten. Een krap reisschema dus, vandaar dat we vroeg willen vertrekken. Het eerste deel gaat voorspoedig. Maar dan zegt Manlief: 'Er brandt een lampje en er staat "change engine oil soon". Wat denk jij?' Ik denk maar een ding: zo snel mogelijk stoppen! Bij een tankstation raadplegen we het boekje en checken we het oliepeil: op het minimum. Dus bellen we naar Road Assistance. Ook zij vinden het beter om niet door te rijden en geven het adres van een garage verderop. Gelukkig is die zo gevonden. De olie moet worden ververst maar er zijn een paar klanten voor ons: "uurtje of twee". We kijken elkaar aan: wat een pech. Manlief pakt koffie en een boek. En ik toets het telefoonnummer in: elkaar zien gaat niet lukken. Gelukkig krijgt de man medelijden met ons. En zijn we uiteindelijk ruim een uur kwijt met de autopech. De zon schijnt nog steeds. Het is nog een heel eind naar het volgende hotel. Maar we hoeven in elk geval niet te lopen!
In alle staten
20 10 11 - 12:55.
La Quinta Inns & Suites, Charlotte in North Carolina
Ik herinner me een aflevering van Friends waarin ze probeerden in zo kort mogelijke tijd alle staten van de Verenigde Staten van Amerika op te schrijven. Manlief ging ook gelijk aan de slag, aan mij is en was dat niet besteed. Het zijn er veel meer dan onze eigen provincies: 50 maar liefst. Hoe dan ook, op televisie noch in onze huiskamer kwamen ze eruit. Deze vakantie doen we in totaal 15 staten aan. Toen we vanochtend de veertiende staatsgrens passeerden, zei Manlief: 'Ken je ze nog allemaal?' Ik begon enthousiast op te sommen: 'New York, Rhode Island, Massachusettes, Maine, New Hampshire, Vermont, Connecticut, Pennsylvania, Maryland, New Jersey, North en South Carolina ...' En toen viel ik stil. Ik peinsde en ik peinsde. Toen begon Manlief te neuriën: 'Take me home, country roads'! Waarop ik triomfantelijk uitriep: 'Virginia en West Virginia!' We doen nog een nieuwe staat aan voor we weer huiswaarts keren: Delaware. En dat is maar goed ook, want meer ruimte is er duidelijk niet in mijn hoofd tijdens vakanties!
It's raining again
19 10 11 - 22:39.
La Quinta Inns & Suites, Charlotte in North Carolina
Toen we gisteren het restaurant verlieten, bleek het te regenen. En niet zo heel zachtjes ook: de straten stonden blank. We waren doornat alleen van het in en uit de auto stappen. En bij daglicht was het niet veel beter. We mogen absoluut niet klagen; dit is de derde dag met regen deze vakantie. Maar er stonden allerlei outside-activiteiten op de planning. 'Tijd voor plan B', zou Barbara zeggen die in New York hetzelfde meemaakte. En dus reden we met een kleine omweg gelijk naar de volgende overnachtingsplaats. Waar we precies op tijd arriveerden voor de eerste middagvoorstelling van 'Moneyball' in de plaatselijke bioscoop! Daar kunnen ze in Nederland nog wat van leren: $ 5 per persoon voor een royale relaxfauteuil. De film met Brad Pitt en Philip Seymour Hoffman in de hoofdrollen gaat over een waargebeurd verhaal in baseball. En ook de Boston Red Sox en het Fenway stadion kwamen erin voor. Leuk als je daar twee weken geleden (alweer) zelf liep. De ontbrekende ondertiteling viel niet op, ik kon het prima volgen. Toen we weer buiten stonden met een grote glimlach op ons gezicht, brak de zon door. En konden we inchecken in een prima hotel. Weer een dag in een gouden lijstje!
Muziek onderweg
18 10 11 - 23:50.
Red Roof Inn, Asheville in North Carolina
Ik weet nog dat ik tegen Manlief zei: 'We moeten ook muziek meenemen voor onderweg!' En dus zitten er twee iPods en twee iPhones tjokvol muziek bij de bagage. Waarvan we er dus een in twee weken tijd een keer hebben gebruikt om te testen. We hebben namelijk een exclusieve radiozender bij deze auto die de perfecte muziek draait zonder commercials of onderbrekingen. Voornamelijk country. En hier krijgt een liedje ook gelijk meer betekenis. Willie Nelson zingt 'On the road again'. John Denver vertelt over West Virginia, Blue Ridge Mountain en Shenandoah River in 'Take me home, countryroads'. De Carpenters jubelen dat ze 'on the top of the world' zitten, terwijl wij vanaf Mount Washington 6000 ft naar beneden kijken. Het leven kan zo heerlijk zijn. Ik weet nu al wat ik ga zingen als ik weer voet op Nederlandse bodem zet: "I've had the time of my life!"
Wildlife so far
18 10 11 - 13:48.
Comfort Inn & Suites, Troutville in Virginia
Even een kleine update voor de geïnteresseerden onder jullie.
* Deer: 4
* Bears: 3
* Chipmunks: 4
* Groundhogs: 2
^ Raccoons (dead): 18
* Bald eagles: 20
* Wild turkeys: 6
* Squirrels: > 100
* Pigeons: 45
* Unidentified birds: 800
* Ladybugs: 145
To be continued (hopefully).
Waterval
17 10 11 - 22:21.
Comfort Inn & Suites, Troutville in Virginia
Gisteren kregen we een tip van een local over een prachtige waterval. Deze bestond uit zeven levels, maar als we alleen de eerste twee of drie niveaus haalden, was het al de moeite. We vonden de aangegeven route en het begin van de trail. En hij had niets teveel gezegd: prachtig! Het was nog erg vroeg, er waren maar een paar andere mensen. Bij ieder niveau keken we elkaar aan: 'Nog een hoger!' Langzaam werd het stil om ons heen. Toen ik een overhangende rots zag met daaronder een perfect hol, merkte ik pas hoe stil het was geworden om ons heen. En er zitten hier dus beren! Ik hield voor alle zekerheid het alarm bij de hand (met dank aan Natasja). Maar op wat vogels en chipmunks na hielden alle dieren zich schuil. Na bijna twee uur waren we weer bij de auto. Met nog meer foto's als herinnering en een hoofd vol frisse berglucht.
De kers
17 10 11 - 13:17.
Omni Hotels, Charlottesville in Virginia
Oké, nu we dan zo onder elkaar zijn, zal ik een geheimpje verklappen. Deze vakantie is niet alleen zo geweldig omdat we bijna vier weken van elkaar kunnen genieten in een prachtig land. Ook de waanzinnige herfstkleuren, de indrukwekkende steden en de aardige mensen alleen zijn niet voldoende voor het slagen van deze reis. De verrassingen die om elke bocht van de weg liggen, de echte cupcakes (veel inspiratie) en die slok koffie uit de beker met het dekseltje als we 's ochtends net op weg zijn. Nee, het feit dat we om 9 uur 's avonds in de hotelkamer zijn, no matter what. Niet omdat het anders te gevaarlijk wordt buiten. Nee, omdat dan de nieuwste aflevering van CSI New York wordt uitgezonden. Of CSI Miami. Of House. Ik zie ze tegelijkertijd met alle Amerikanen aan de Oostkust (Westkust paar uur later). En ik hoef niet een jaar of langer te wachten zoals in Nederland. Manlief kan nauwelijks kiezen uit alle sportzenders met foot- en baseball. Dus dat is nou net die kers op de slagroom van deze enorme heerlijke taart!
Pay it forward
17 10 11 - 02:20.
Omni Hotels, Charlottesville, Virginia
We deinzen even terug. Het is vijf uur, tijd voor een drankje. En we hebben een leuke tent op het oog: Positively 4th Street. We zijn er gisteren al voorbij gelopen, maar toen leek het een yuppentent en erg donker. De menukaart op de ruit toont echter een bijzondere cocktail die ik wil uitproberen: Key Lime Pie. Maar we vallen midden in een bruiloft. Niettemin worden we snel gerustgesteld: het officiële deel is voorbij en ze borrelen gewoon na. Het restaurant gaat zo open en we zijn van harte welkom. We zakken neer aan de bar en duiken onder in het huwelijksgeluk. Ted en Ashley en hun gasten hebben het enorm naar hun zin. Wij ook! De cocktail is inderdaad zalig! En de sfeer geweldig. Steeds meer mensen komen binnen en we besluiten te blijven eten. Een paar feestgangers hebben al wat smalltalk uitgewisseld. Dan komt de fotograaf buurten. Geinterreseerd vraagt hij naar onze route. Hij heeft nog een heel goede tip: een grote waterval hier in de buurt die alleen bij de locals bekend is. Dan geeft hij zijn kaartje: Jon Golden. Hij reist zelf veel en wordt regelmatig verrast door de vriendelijkheid van mensen. En omdat hij dit gebaar graag doorgeeft, helpt hij ons nu met veel plezier. We bedanken hem en hij benadrukt dat we hem moeten bellen als er iets zou zijn. Dan nemen we afscheid. Positively 4th Street indeed!
Talenkennis
16 10 11 - 13:31.
Omni Hotels, Charlottesville in Virginia
Manlief spreekt perfect Engels. Hij droomt volgens mij zelfs in die taal. Ik kom een heel eind, maar kan niet aan hem tippen. Daarnaast vind ik het ook lastig om hun accent over te nemen. En dus hoor je aan mijn uitspraak dat ik 'niet van hier ben'. Meerdere mensen die we tegen komen, wagen een gok. Spaans, Hawaiaans, Duits en Schots worden genoemd. In Aaron's Bookstore word ik aangesproken door een man. 'I overheard you talking to your husband overthere. But my wife and I just can't figure it out. Are you Danish or something?' Om moedeloos van te worden. Dan stopt Manlief bij een tankstation. Een aardige meneer helpt ons. En maakt een praatje. Helemaal blij stap ik weer in de auto. 'Het is gelukt!', kwetter ik blij tegen Manlief. 'Hij dacht dat ik een local was!' Manlief lacht. Gunt me een paar momenten victorie. En zegt dan: 'Hij zag de naam van deze staat op de kentekenplaat staan!'
Beren op de weg
16 10 11 - 00:11.
Omni Hotel, Charlottesville in Virginia
We staan in een file. Iets dat we nog niet vaak hebben meegemaakt deze vakantie. En nog wel op de Skyline Drive van Shenandoah Park. Mensen betalen $15 om hier te mogen staan. De zon schijnt en we bewonderen weer heel andere herfstkleuren. Hier overheerst goudgeel en bruinoranje. Dan zien we ineens knipperend blauw. Langs de kant van de weg staat de auto van een Park Ranger. Aan de andere kant van de weg opgewonden mensen die hun camera in het bos richten. Dat kan maar een ding betekenen: een beer. Manlief rijdt zachtjes voorbij terwijl ik mijn camera in de aanslag houdt. Als de weg weer vrij is, vraagt Manlief: 'Zag je hem?' Ik knik. Zo'n 50 meter verderop had ik inderdaad een beer tussen de bomen gezien. 'Heb je een foto gemaakt?' 'Nee', antwoord ik. 'Halverwege zat een grote forse Amerikaan. Op z'n hurken, zodat zijn bilspleet duidelijk zichtbaar was. En dat wilde ik niemand aandoen!' Een heel stuk verder hebben we de weg voor ons alleen als er een zwarte hond oversteekt. Denken we. Het is een jonge beer, op de voet gevolgd door zijn broertje. We zijn door het dolle heen. Ik schiet in een minuut 28 foto's. Daarvan moeten er toch wel een paar gelukt zijn. Kijk straks snel op http://bartslog.wordpress.com!
Schrikreactie
15 10 11 - 15:03.
Comfort Inn, Winchester in Virginia
We zijn soort van een beetje verdwaald. Niet zo heel erg, hoor. We hebben een kaart en we hebben Jill, ons navigatiesysteem. We rijden over prachtige weggetjes. Maar we zitten aan de verkeerde kant van de Potomac voor Harpers Ferry. Uiteindelijk komen we weer in de bewoonde wereld. Recht bij een Bakery voor de deur. Werd tijd ook, want lunchtijd is bijna voorbij. Met twee heerlijke broodjes en een cupcake kom ik weer naar buiten. Terwijl we verder rijden, zet ik 'm stevig op schoot om een foto met mijn iPhone te maken voor Facebook. Op dat moment maakt de weg een scherpe bocht. En wij ook. De cupcake landt op mijn camera! Overal zit chocoladeglazuur. In paniek grijp ik een flesje water. 'Nee, niet met water!', roept Manlief uit. Ik schrik zo dat ik het water over mezelf gooi in plaats van de camera. Als we de auto aan de kant hebben gezet, bekijken we de schade. Met een brillendoekje en tandenborstel wordt alles weer hersteld. En kunnen we alsnog onze reis vervolgen. Een ding heeft meer tijd nodig. Mijn geknakte ego. Wordt aan gewerkt.
Achter de wolken
15 10 11 - 03:28.
Comfort Inn & Suites, Winchester in Virginia
Het regent en niet zo heel zachtjes ook. Waar we ruim een week spectaculair zomerweer hebben gehad, is het steeds verder naar het zuiden steeds herfstachtiger. Niet koud, maar vooral nat. Om de paar uur merkt Manlief op dat het beeld zoveel mooier zou zijn met een zonnetje. Maar het is zoals het is. En we moeten het ermee doen. En ach, het is vakantie. De sfeer is prima. We passen het programma wat aan: meer indoor, minder outdoor. En genieten nog steeds volop. Het weekeinde en begin volgende week is het beter. En ach, daarna. Zouden ze het weer hier beter kunnen voorspellen zo ver vooruit dan thuis? We zullen zien. 'Kijk', zegt Manlief dan. En wijst. Een volmaakte dubbele regenboog. We schieten wat foto's en vervolgen onze weg. "Life's what you make it", zong Talk Talk ooit. Geldt ook voor vacation!
Robin Hood
14 10 11 - 14:39.
Heritage Hitel in Lancaster, Pennsylvania
'Wat is dat dan?' We rijden naar ons hotel voor vannacht. Maar het lijkt wel of er een pretpark tegenaan is gebouwd! We parkeren en checken in. En gaan als we ons hebben geïnstalleerd op zoek naar wat te eten en te drinken. Dat hebben we snel gevonden. Het is geen pretpark maar een restaurant. Ze hebben het bos van Robin Hood nagebouwd. Onderliggende gedachte: eerst feesten we met eten en drinken. Dan halen we je zakken leeg en maken je financieel lichter. En een deel van dat geld besteden we aan de armen (lees: goede doelen). We kijken elkaar aan en glimlachen. Een mooi idee maar wel heel erg Amerikaans uitgevoerd! Niettemin, alles ziet er prima uit dus we gaan ervoor. Samuel Adams bier voor meneer en een Cosmopolitan voor mevrouw. Dan ribs en Orange Chicken. En chocolademouse en Turtle pie (vanilleijs met verkruimelde koek) toe. Omdat het zo gezellig is met de baseball wedstrijd Detroit Tigers tegen Texas Rangers (spannend) op de televisie achter de bar sluiten we af met (Irish) koffie. De rekening is niet eens zo hoog. Maar het belangrijkste: het geeft een voldaan en goed gevoel.
Madurodam (maar dan anders)
14 10 11 - 02:14.
Heritage Hotel in Lancaster, Pennsylvania
Hij was vijf jaar oud, Laurence Gieringer, toen hij 's avonds uit het raam keek en de lichtjes van het hotel bovenop de berg zag. Het leek net een poppenhuis. En dat bracht hem op een idee. Hij was handig met hout en verf. En maakte het hotel in het klein na. En toen hun eigen huis. En de speeltuin. En het station. Van het een kwam het ander. Zoveel hadden we op internet en in de brochure gelezen. Maar we waren totaal niet voorbereid op hetgeen achter de toegangsdeur lag bij Pennsylvania's Roadside America. Overal waar je maar kon kijken miniatuurhuisjes, -dorpjes, -mijnen, -dierentuinen en noem maar op. Een gigantische hal gevuld met het geluid van treintjes, watervallen en een heus Hurdy Gurdy (draaiorgel). We liepen er op ons gemak omheen. Hij had echt alles zelf genaakt en samengesteld. Overal waren knopjes om de hoofden van de ezels op de boerderij te laten bewegen, de schommels in de speeltuin of de olie-jaknikkers in beweging te zetten. Je wist gewoon niet waar je moest kijken. Toen we na een half uur weer naar buiten gingen, vroeg een oudere dame of we het leuk hadden gevonden. Waarop Manlief mijn gedachten verwoordde: 'It really makes you feel like a child all over again!'
Eten en drinken
13 10 11 - 16:20.
Forklift Cafe in Dingmans Ferry, Pennsylvania
'Wat eet je dan zoal onderweg?', vroeg iemand nieuwsgierig. Het ontbijt is vaak complimentary: bagels, muffins en blueberry wafels die je zelf bakt (de eerste keer is een drama!) Als het niet door het hotel wordt verzorgd, halen we een broodje ham en ei met koffie bij een tankstation. Dat is vaak zelfs nog lekkerder en vers bereid! Tussendoor stoppen we bij Dunkin' Donuts of Starbucks voor een coffee to go (mjammie: pumpkin spice latte!) Tegen lunchtijd duiken we een grocery of country store in. We halen broodjes, kaas, ham of baloney (boterhamworst). Heerlijk met wat mosterd aan de rand van een rivier of in een parkje. En dan het avondeten. Het zal je verbazen, maar het zijn zeker niet alleen burgers en pizza die we hier tot ons nemen. Toen we de reis boekten, gaven we een richtprijs per dag op die we aan logies en ontbijt wilden besteden. Soms zitten we daar een eind onder, een andere keer ver boven. Maar de balans is er. En vanuit het hotel zoeken we voedsel. Een keten heeft daarbij zeker niet onze voorkeur. Vandaar dat we in Sea Dog, Bangor hebben genoten van seafood. In Barringtons' Brewster, Great Barrington dronk ik mijn eerste (light) biertje met frambozensmaak (niet vies maar geef mij toch maar een Cosmopolitan!) En in het Equinox in Manchester zaten we sjiek aan tafel met drie soorten zalig zout, een Angus steak en baked Alaska toe. Ik bedoel maar! Een ding is zeker: we nemen het er hier van. En als we straks weer thuis zijn, maak ik een afspraak met Sonja Bakker voor ons beiden. Maar zover is het nog lang niet!
Sense of humor
12 10 11 - 13:37.
Comfort Inn & Suites in Great Barrington, Massachusettes
Ze hebben een leuk gevoel voor humor, Amerikanen. Zoals die mevrouw van het tankstation. Ik wilde koffie pakken maar deinsde terug bij het gegorgel en gesputter van het apparaat. Waarop de kassajuffrouw zei: 'Oh, don't mind him, dear. He's a nasty old thing. He always tries to scare me too!' De conciërge van het hotel die we om hulp vroegen bij het vinden van een memorycard. We maken zoveel foto's, de kaartjes vliegen er doorheen. Maar de dames van de plaatselijke Pharmacy wisten ook niet of het de juiste was. En om 'm te proberen, moesten we 'm eerst kopen. Toen het toch de verkeerde bleek, wilden ze de kaart niet terug nemen. Pas na een stevige woordenwisseling met Manlief kregen we ons geld terug. Maar konden we nog steeds geen foto's maken. De concierge zei: 'You went to Rite Aid. Then I know exactely what you mean. Nothing but nuckleheads there!' En vertelde waar we een electronicazaak konden vinden. En dan was er nog de mevrouw die voor me het trapje naar President Calvin Coolidge's home opklom. Ze verzuchtte: 'Why am I feeling so stiff nowadays? Well, I know that of course. I'm getting old. And how do I know that's the real reason? Because old people tend to speak to themselves!' Ze keek me aan en knipoogde. My kind of humor indeed!
Irene
11 10 11 - 22:57.
Comfort Inn & Suites in Great Barrington, Massachusettes
Manlief zegt: 'Moet je nu toch eens kijken!' en ik sla een hand voor mijn mond. Een compleet huis ligt op z'n kant in de rivierbedding. Even verderop is een ander huis afgesloten van de buitenwereld. De brug ervoor is volledig weggeslagen. Weer wat verder ligt een auto op z'n kop tegen een boom. Total loss. Orkaan Irene heeft hier goed huisgehouden. We zien verschrikkelijke beelden. Maar ook strijdlust en veerkracht. Zelfgemaakte borden met teksten als "We've lost everthing. But we'll be back!" In de villages worden hulpcentra opgericht. Hier kun je terecht voor hulp en worden de herstelwerkzaamheden gecoordineerd. Het asfalt ontbreekt op veel plaatsen maar overal wordt hard aan de weg gewerkt. Soms moeten we miles omrijden omdat de road closed is. Dan glimlach ik. Bij een verwoest huis staat een bord: 'Everybody loves Raymond. But nobody likes Irene!'
Een dochter van haar vader
11 10 11 - 13:37.
Equinox in Manchester, Vermont
'Ik ben bang dat ik de afvoer heb gesloopt', zegt Manlief als hij uit de badkamer komt. We zitten in een goed maar oud hotel. En ik had bij binnenkomst al gezien dat het een en ander een beetje gammel was. Mijn ouders hadden een doe-het-zelf-zaak. Mijn broer en ik weten dus hoe we onze rechterhanden moeten gebruiken. Dus ik duik onder de wasbak, frut wat hier en daar, en haak een stangetje weer rond een oogje. Opgelost. Een paar dagen later herstel ik de televisie door de losgeschoten antenne in te pluggen. En als de armleuning van de tuinstoel stuk blijkt, zie ik een afgebroken stukje op de grond liggen. Met wat creatief gepriegel is ook dat weer gerepareerd. Ach, het houd je bezig en geeft je ook een voldaan gevoel. En ik weet zeker dat als mijn moeder dit leest ze zal lachen. En zeggen: 'Je bent echt een dochter van je vader. Die was ook altijd aan het klussen in de vakanties!'
Everybody loves icecream
10 10 11 - 23:48.
Equinox in Manchester, Vermont
Vandaag bezoeken we de ijsfabriek van Ben & Jerry's. We zijn vroeg, Waterbury ligt vlakbij Stowe. Toch is het al druk, op Columbus Day zijn veel mensen vrij. Het gebouw is nadrukkelijk aanwezig met harde kleuren. We kopen kaartjes en dwalen vast door de zoetruikende giftshop. Dan klinkt een koebel: onze tourguide wacht op ons. We volgen haar naar een ruimte waar een introductiefilm wordt vertoond. Als ze vraagt waar iedereen vandaan komt, maken wij behoorlijk indruk. 'I've never been to the Netherlands', zegt iemand achter me. Dan mogen we de productieband zien. En vervolgens ijs proeven. Flavor of the day is Late Night Snack, met French Fries erin. Niet echt my cup of tea. Buiten lopen we nog even naar de flavor graveyard. Een groepje kinderen heeft meer aandacht voor een struik waar een schildpad onder zou zitten. Dan stappen we weer in de auto. Richting zuiden met nog veel meer kleuren, geuren en smaken!
Blaadjes
10 10 11 - 14:05.
Von Trapp Family Lodge in Stowe, Vermont
We zijn deze reis al een paar jaar van plan. Eerst was Floppy te oud om zolang alleen te laten. En toen hij er niet meer was, stond ons hoofd er niet naar. Maar in februari gingen we dan toch naar het reisbureau. En kon het aftellen beginnen. We kregen enthousiaste en verbaasde reacties uit onze omgeving. Van 'net zoals in de film!' tot 'het blijven gewoon blaadjes, hoor'. Maar wij konden nauwelijks wachten. En nu, nu vallen we van de ene verbazing in de andere. Wat een kleurenpracht. Op dsdays en op het fotolog van Bart (http://bartslog.wordpress.com) kun je onze vreugdevolle avonturen volgen. Maar zelfs nu blijven de reacties gemengd. Ach, ze zijn stuk voor stuk goedbedoeld en met genegenheid uitgesproken. Maar om New Hampshire met De Hoge Veluwe te vergelijken!? Geef mij dan deze omgeving maar!
Zondag = wasdag
10 10 11 - 02:24.
Von Trapp Family Lodge in Stowe, Vermont
We wisten van tevoren dat het onmogelijk was om voor de hele vakantie voldoende kleren mee te nemen. Ergens zouden we een of twee keer moeten wassen. Nu is dat in Amerika geen enkel probleem. Elk dorp heeft een Laundrette. En de meeste hotels hebben een guest laundry service waar je met meerdere quarters je spullen kunt wassen. Uiteraard kun je het laten doen. Uit nieuwsgierigheid heb ik naar de prijzen gekeken. Je betaalt 6$ voor een slip! Ik had dus ingecalculeerd dat we op onze rustdag in elk geval de was zouden doen. Dus liepen we vanochtend samen naar de wasruimte. Er stonden zes machines, waarvan een met een bordje 'out of order'! Ernaast hing een apparaat met vier soorten wasmiddel. Ik gooide drie muntjes in het bakje en haalde een zakje eruit. We deden alles in een van de machines en sprenkelden het wasmiddel over de kleren. De mevrouw naast me lachte even en vertrok. We drukten op 'start', keken hoe laat het was en gingen ontbijten. Een uur later haalde ik de was eruit. Alles was kurkdroog, maar terwijl ik de kleding opvouwde, zag ik dat er rare vlekken van het wasmiddel in zaten. En toen viel de quarter! Er stonden wasmachines. En drogers! In de veronderstelling dat het een combi was, hadden we dus een droger aangezet. We schaterden het uit. Hoezo onnozele toeristen! Maar goed, we moesten dus opnieuw beginnen. Met een nieuwe voorraad quarters werd eerst de wasmachine aangezet. En na een half uur ging de bundel (weer) in de droger! Resultaat: alles is schoon en fris. En we zijn weer een Amerikaanse herinnering rijker!
Crossing (in) Amerika
09 10 11 - 13:56.
Von Trapp Family Lodge in Stowe, Vermont
De Amerikanen zijn dol op borden. Je ziet er vaak zeven of acht na elkaar. Vaak ook met een knipoog: onder 'road closed' hing een bordje met 'really'! Het begon gelijk na New York al met Moose crossing. Mooses staan niet bekend om hun intelligentie. En het zijn grote beesten. Als je ze aanrijdt, levert dat een flinke deuk op. Dus dat bord vonden we eigenlijk wel logisch. Maar toen we vervolgens bears, deer, horses en zelfs een blind person vermeld zagen, zijn we er echt op gaan letten. Noem het op en het is er. Bikes, pedestrians, tractors en firetrucks, we hebben ze gezien. De aankondigende bordjes dan, want van het onderwerp in kwestie was geen spoor te bekennen. Onze verbazing was dan ook groot toen we een dode raccoon aan de kant van de weg zagen liggen. Waarschijnlijk analfabeet. Of hij had zijn oversteekplaatsbordje gewoon over het hoofd gezien!
The Sound of music
09 10 11 - 03:24.
Von Trapp Family Lodge in Stowe, Vermont.
En dan zitten we in the Von Trapp Family Lodge. Die van de zingende familie in The Sound of Music. Ze zijn in de Tweede Wereldoorlog naar Amerika gevlucht en hier een hotel begonnen. Maandag is het Columbus Day en dus zaten de meeste hotels al vol toen we in februari (!) reserveerden. Het ligt eigenlijk boven ons budget maar zolang het totaal in balans is, genieten we ervan. Dat het zo spectaculair zou zijn, dat wisten we niet! Een ensuite met balkon en open haard. Twee badkamers waarvan een met bubbelbad. Complimentary koffie en chocola op de kamer. We kijken elkaar aan en zeggen tegelijkertijd: WOW!! Als we ons hebben geïnstalleerd, lopen we een rondje over het terrein. Drie zwembaden en Schotse Highlanders in de wei naast het parkeerterrein. Alles met een Tiroolse uitstraling. Ik heb de neiging om hier Duits te praten. We blijven twee nachten, inclusief een rustdag dus om bij te komen van de eerste week Amerika. En dat gaat zeker lukken. Want dit hotel is one of my favorite things!
Emotie-eten
08 10 11 - 12:53.
Fireside Inn & Suites in Gilford, New Hampshire
Je ziet er niet veel van. Maar je merkt het wel. De Amerikanen hebben het moeilijk met de financiële crisis. Je hoort hen tegen elkaar praten in de ontbijtzaal. En als je iets koopt bij de kleine middenstander meen ik toch wat blijdschap op hun gezicht te zien. Ook wordt nadrukkelijk hard gewerkt voor een fooi. Zo gaf Manlief 2$ aan de parkmedewerker van Mount Washington. En die vertelde hem zelfs wat hij ermee ging doen nadat hij hem had bedankt: een biertje op onze gezondheid. Maar goed, waar ik dus met dit hele verhaal naartoe wil: we reden langs een tentje aan de rand van een grasveld. 'Appels and pie' stond op een bordje. En de oudere man die erbij zat keek zo overredend. Manlief had geen keuze, hij moest stoppen van mij. Alleen, toen ik terug liep bleek dat hij geen punten appeltaart verkocht. En ik was op dat moment al geïnformeerd dat Mrs. Smith deze speciaal voor mij had gebakken. En dat ze ook niet onverdienstelijk knuffeleenden haakte. Voeg daar een oude zwarte hond aan toe die mijn hand likte en ik kon gewoon geen 'nee' zeggen. Dus stapte ik even later de auto weer in met een hele appeltaart. Terwijl ik een grote hap nam, schudde Manlief zijn hoofd. 'Je snapt toch wel dat dit puur emotie-eten is, hè!?', zei hij. Ik knikte. Met een mond vol emotie-eten. En lekker!
Mount Washington
07 10 11 - 23:27.
Fireside Inn & Suites in Gilford, New Hampshire
Manlief had het al gezegd. Het is niet eens zo'n heel hoge berg. Bijna 2000 meter. Maar Mount Washington is wel de hoogste van Noordoost USA. En dus wilden we naar de top. Je kon begeleid of met een treintje net als Stephen Fry in een documentaire ooit. Maar wij kozen voor eigen vervoer. Gewapend met instructies hoe we moesten rijden (in low gear always) en een sticker 'This car climbed Mount Washington' togen we op weg. De route was geweldig mooi. Soms ook spannend steil en nauw maar zo de moeite waard! Eenmaal aan de top vroor het een paar graden maar mede daardoor konden we 160 miles ver kijken. Helemaal over de staat Maine naar de oceaan! We hebben heel veel foto's gemaakt en zijn toen weer terug gereden voor wat souvenirs. Want ook wij waren na de weg naar beneden best trots. We've climbed Mount Washington (het laatste stukje naar het visitor center dan).
Kleurenpracht
07 10 11 - 03:00.
At Jefferson Inn, in Jefferson, New England
'Kijk, daar, die boom! Zo rood dat het zeer doet aan je ogen! Gauw de auto aan de kant voor een foto!' We zijn nog maar net op weg en al zwaar onder de indruk van de opduikende kleuren. Ik schiet foto na foto, soms door de autoruit omdat we niet kunnen stoppen zonder gevaar voor het andere verkeer op te leveren. Het is hier zo mooi. De bergen zijn nog niet zo heel hoog, maar er zijn prachtige vergezichten te bewonderen. De zon schijnt aan een wolkeloze hemel en het is een paar graden boven nul. Precies zoals het hoort te zijn. Als we pauzeren voor de lunch, eten we onze broodjes zelfs in de auto, uit de koude wind. Ik ben zo blij met de groothoeklens die Broer nog snel in mijn handbagage stopte. Zo kan ik in elk geval een poging wagen om al het moois op de gevoelige plaat vast te leggen. Er is eigenlijk maar een klein nadeel. Elke bocht in de weg levert een beter, mooier, spectaculairder beeld op dan de vorige. Dus eigenlijk kunnen we alle foto's van vanochtend gewoon weggooien!
Freek goes Appalachian
06 10 11 - 23:49.
Jefferson Inn, Jefferson in New Hampshire
Ooit kreeg ik van Overbuurman een witte knuffelmuis. We noemden hem Freek, naar zijn toenmalige huisbaas waar hij wel wat weg van had. Freek heeft een bijzondere eigenschap: hij is een heerlijk kussentje. Dus op de meeste reizen gaat hij mee. Toen we in 2008 de westkust van de USA bezochten, ontstond het idee om Freek te vereeuwigen bij de highlights. Freek in Alcatraz. Freek in Las Vegas. Freek in de Grand Canyon. Een wereldidee! Toen mijn collega emigreerde naar San Francisco, maakte ik voor het afscheidstijdschrift zelfs een storybook van Things to see, featuring Freek. Ook nu is hij weer van de partij. En heeft al menig reactie gekregen: 'Oh, how nice!' en 'No really, I've never seen anything more adorable!' Vanochtend mocht hij even bij Stephen King's place poseren. Dat was wel een beetje spannend, want het hek is met allerlei enge beesten gedecoreerd. Maar hij heeft het overleefd. En vanavond mag hij weer in een eigen bed slapen! De meeste hotelkamers hebben namelijk twee kingsize bedden. En een beetje dank zijn we hem wel verschuldigd voor alle leuke foto's!
Where everybody knows your name
06 10 11 - 00:04.
At Fairfield Inn & Suites / Marriott in Bangor, Maine
Tijdens onze toeristische rit door Boston staat er naast allerlei historische mijlpalen en het Fenway Stadion een belangrijk hoogtepunt op onze agenda. De filmset van televisieserie Cheers! Het daadwerkelijke café bevindt zich natuurlijk ergens op een indoor filmset in Hollywood. Maar de buitenopnames zijn in Boston gemaakt. Als we via het park met waanzinnig veel eekhoorns (ze houden van M&M's met gepofte rijst!) naar de bewuste locatie lopen, zien we de bekende vlag al van ver. Toeristische bussen rijden af en aan. In de kelder zit een hamburgercafe en boven is een souvenirwinkel. Verder vind je er niets van Sam Malone, Diane en Woody terug. Behalve herinneringen. Heel veel momenten van 'och ja, dat is waar!' De gevleugelde uitspraken van Norm, de felle repliek van Carla, de zoutjes van Cliff. Maar verder blijft het sentiment. We kijken rond en maken foto's. Ik koop een paar ansichtkaarten van de begintune: 'We win!' Dan gaan we weer naar buiten. Waar Manlief verongelijkt mompelt: 'En ze kenden mijn naam daar helemaal niet!'
Achtbaan
05 10 11 - 13:22.
At the Sheraton, Boston, Massachusettes
Het lijkt wel alsof ik in de achtbaan zit in plaats van speciaal openbaar vervoer. We rijden door Boston in een authentieke trolley waar we naar believen op- en weer af kunnen stappen. De manier om in korte tijd in elk geval de highlights van een stad te zien en vanaf vaste punten uitstapjes te maken. Maar deze chauffeur heeft er zin in. En de schokbrekers zijn bij het vervangen vergeten of zo. Het is nog afwachten of de gemaakte foto's wel scherp zijn! Maar mijn verbazing geldt een ander fenomeen. Iets waar ik op de heenweg ook al veel plezier van had. Ik ben niet wagenziek. Geen sikkepitje! Vanaf dat ik kind was, kan ik niet tegen fel rijgedrag. En nu: ik lach om turbulentie en kijk Friends, How I met your mother, Lincoln Lawyer, the Beaver en een paar tekenfilms zonder over te geven. Maak tijdens het meerijden foto's van de skyline terwijl ik de andere verkeersdeelnemers en het navigatiesysteem in de gaten houd. Ik merk hooguit af en toe een lichte tinteling in mijn vingertoppen, net als toen er stroom op de acupunctuurnaaldjes stond. Amazing! Echt! Ik had het ondanks alles niet durven geloven. En ik ben er maar wat blij mee! Morgen eens kijken waar de dichtstbijzijnde Six Flags is hier!
Rare jongens
04 10 11 - 23:36.
At the Sheraton, Boston, Massachusettes
'Hey guys, how are you? Where you from? Netherlands? Oh, I've been there too one time! ' En leg dan maar eens uit dat Nederland meer is dan Amsterdam alleen. Het is weer even wennen, die Amerikanen. Dat begon al op JFK airport. We stonden op de bus naar Manhattan te wachten toen de man in functie ons redelijk bars 'verzocht' "in our line" te gaan staan. Wat ik aanvulde met een nadrukkelijk "please!" Hij keek me stomverbaasd aan. De tourguides die stuk voor stuk vrienden voor het leven worden maar na ontvangst van de tip niet eens meer weten dat je op hun hop on hop off bus zat! We doen het ermee. Maar als de serveerster van Bubba Gump me overhoort over mijn kennis van de film Forrest Gump, gaat ze te ver. Ik weet niet wat de favoriete soda is van Tom Hanks. Maar aangezien ik zojuist een luitenant Dan's punch heb besteld met Luitenant Dan's drunken shrimps vraag ik haar wat Gary Sinise tegenwoordig doet. Ze kijkt me even aan en aarzelt: 'Uhm, wasn't he starring in a CSI or something?' Ik kijk triomfantelijk: 'Close but no cigar. He's in CSI New York!' We genieten met volle teugen van dit land. Maar het zijn en blijven rare jongens!
Welcome to America!
04 10 11 - 13:09.
At the Sheraton Hotel, Boston, Massachusettes
Mijn broer had ons gewaarschuwd: 'Het is niet persoonlijk. Maar sinds 9/11 doet de Amerikaanse douane moeilijk. Niet op reageren, geduld bewaren, geen aandacht aan schenken.' Maar we hebben een lange reis achter de rug. Het is warm in de aankomsthal. En we zijn moe. Het schiet maar niet op. Er vindt een wisseling van de wacht plaats en de nieuwe functionarissen installeren zich op het gemakje. Een oudere man wordt onwel en de coordinator raakt nu helemaal in paniek. Ik zucht, maar doe wat ik mijn broer heb beloofd: geen nonverbale uitstraling en geen oogcontact. Eindelijk zijn we aan de beurt. Ik mompel een begroeting die wordt genegeerd en leg mijn paspoort en formulieren op de desk. De man kijkt me even aan. En zegt dan: 'I like your necklace!' Ik kijk even onthutst en begin dan te stralen! Aan mijn ketting hangt de gouden hanger met het Empire State building die ik van mijn moeder kreeg voor onze verloving. Ik vertel hem hoe Manlief me ten huwelijk vroeg op het Observation Point waar Meg Ryan Tom Hanks ontmoette in Sleepless in Seattle. En Manlief vult aan dat mijn antwoord op streetlevel te horen was. De man lacht, zet een stempel en wuift ons door: 'Have a nice stay. And welcome to America!'
Rustplaats
03 10 11 - 22:15.
At Honey Dew Donuts, 30 miles from Boston, Massachusettes
'Excuse me, may I ask you a question?' Ik spreek een ouder echtpaar aan die op het gemakje in de zon over de begraafplaats lopen. We hebben twee heerlijke dagen in New York gehad, vol neonlicht, wolkenkrabbers en claxons (350 $ boete per keer, de oplossing voor de staatsschuld). En nu zijn we begonnen aan onze rondrit. Manlief had gelezen dat Danny Kaye, een van mijn favoriete acteurs, begraven ligt op Kensico, Valhalla. Dus daar zijn we nu. Maar voor ons zien we groene heuvels vol grafstenen en we weten niet of we er met de auto op mogen. Het echtpaar is verrukt. Ze vertellen dat we niet over het gras mogen rijden, verder is het overal toegestaan. En als ik met hen meeloop naar hun auto: ze staan vlakbij de laatste rustplaats van Danny Kaye. Terwijl Manlief stapvoets achter ons aan rijdt, lopen we in de aangewezen richting. Er liggen nog meer beroemdheden, zoals de Dorsey Brothers (I'll never smile again), Rachmaninoff en Lou Gehrig, een beroemd baseball player. Als ik een boom met bankje en bronzen plaquette zie, herken ik het gelijk van internet. Ik leg mijn bloem neer en krijg een warm kneepje in mijn hand. 'He was such a nice man!' Dan nemen we afscheid. We hebben nog een aardige rit voor de boeg naar Boston. Maar wat genieten we van onze vakantie!