D's Days

Heerlijke hond!

2012-05-23T16:17:00+02:00

Onze dierenartspraktijk heeft een speciale puppyservice: gedurende het eerste jaar zijn er regelmatige controles door de assistente of de dierenarts zelf mogelijk. Gewoon om 'm goed in de gaten te houden. Dus vanmiddag ging ik op pad, samen met mijn moeder voor de jaarlijkse beurt van Sydney. In de wachtkamer kreeg Darwin al complimentjes. Hij was zo gegroeid in die paar weken en wat ging hij netjes zitten (puur toeval). Toen mocht mijn moeder door de ene deur naar binnen en ik door de andere. De assistente bekeek hem nauwkeurig. Zijn tanden staan op punt van wisselen. En het ene balletje is nog steeds niet ingedaald. Verder was hij keurig op gewicht: 7,5 kilo. Het was wel handig om nu te beginnen met tanden poetsen, zodat dit straks voor hem een normale actie wordt die tandsteen en -bederf voorkomt. De dierenarts zelf kwam ook nog binnen nadat hij Sydney had goedgekeurd. Hij prees Manlief en mij voor de vorderingen die we duidelijk al maakten met de opvoeding van Darwin. Beagles hebben een eigenzinnig karakter. Maar zolang dat ondergeschikt is aan onze eigenwijsheid, wordt het echt een heerlijke hond!

Rokjesdag

2012-05-21T20:03:00+02:00

't Wordt een moeilijke dag vandaag. Maandag is al niet mijn favoriete dag. En vandaag zie ik de meeste van mijn collega's voor het eerst sinds het overlijdensbericht van Robert. Als ik voor mijn kledingkast sta, kies ik dus bewust voor een rokje en een blouse. Ik voel me het prettigste in een spijkerbroek en gemakkelijke trui. Maar ik weet dat ik zelfvertrouwen uitstraal met hakken. En dat heb ik vandaag nodig. Ik knuffel Darwin en Manlief gedag en loop kantoor binnen. Vrijwel onmiddellijk krijg ik een complimentje van de receptionist: het werkt. Ik glimlach en stap iets rechter de roltrap op. Het wordt inderdaad een emotionele dag. Maar ik sla me erdoor. Als een van mijn collega's opmerkt dat de split aan de zijkant 'net' kan, kijk ik enigszins verontrust. Maar het is een grapje, en we lachen er samen om. Als ik een gebakje voor een verjaardag afsla, licht ik toe dat ik wel in dit rokje wil blijven passen natuurlijk. Dat het niet zo strak moet gaan zitten dat ik het niet meer aankan. Mijn collega heeft een betere oplossing: 'De split gewoon tot aan de riem. Lekker luchtig en net zo gemakkelijk!' We lachen er weer om. En met rechte rug en rust in mijn hoofd loop ik aan het eind van de werkdag terug naar het station. Kleren maken inderdaad de man. En de vrouw!

Baas en hond

2012-05-18T09:58:00+02:00

We lopen in het bos als we een tenger meisje, type Paris Hilton, tegenkomen. Ze trekt een tegenstribbelende chihuahua met zich mee. Manlief en ik glimlachen even tegen elkaar: ze lijken op elkaar. Een stuk verderop wordt die glimlach nog breder: een stevig gebouwde man laat zijn buldog uit. Manlief grinnikt: "Hoe zou het toch komen dat iemand ooit dat spreekwoord verzon?!" Het is heerlijk weer en de zon is regelmatig door het gebladerte te zien. Darwin loopt los en luistert goed als we 'm roepen. Manlief maakt een foto als hij tussen ons heen en weer holt. Dan komt een ouder echtpaar ons tegemoet. De vrouw zakt gelijk in bewondering door haar knieën. "Wat ben jij een schatje, wat ben je mooi, wat ben je lief, wat ben jij .." en zo gaat ze nog even verder. Ook de man staat vertederd te kijken. Dan zeggen we elkaar gedag en lopen door. Totdat we buiten gehoorafstand zijn. Dan gieren we het uit. "Mooi zo", zegt Manlief vergenoegd. "Wij hoeven ons dus geen zorgen te maken. Want ook bij ons geldt 'hond lijkt op baas' natuurlijk!"

Afscheid nemen bestaat niet

2012-05-16T15:42:00+02:00

Marco Borsato zingt het met een hoorbare intensiteit. Maar waarom doet het dan zo'n pijn? Ik werk dit jaar 25 jaar bij mijn bedrijf. En heb door de aard en hoeveelheid functies enorm veel mensen leren kennen. Vandaar dat ik wat vaker definitief afscheid moet nemen van een collega dan bijvoorbeeld Manlief. Ook vandaag was er weer een niet onverwacht maar stevig aankomend overlijdensbericht: een collega die na een ongelijke strijd vannacht is overleden. Ik kende hem pas een paar jaar. Het klikte vrijwel gelijk: het was een lieve, attente en goedlachse man. En gek op mijn taarten! Op de uitvaart van een collega begin vorig jaar spraken we nadrukkelijk samen af dat zij voorlopig de laatste zou zijn. Mede door haar onverwachte dood lieten een aantal van ons zich fysiek helemaal nakijken. En waren we blij met de uitslag: alles was in orde. Maar een paar maanden later voelde hij zich niet lekker. De artsen wuifden zijn zorgen weg. Toch zette hij door. En gelijk had hij: het was goed mis. Hij ging vol goede moed het loodzware traject in. Hield ons op de hoogte en zich vast aan onze betrokkenheid. Maar de berichten werden slechter en slechter. Met mijn verjaardag stuurde ik hem via TNT een zelfgebakken cake. Hij sms-te dat hij niet meer zo goed kon eten. Maar nog steeds heel blij was met de taart! Een paar weken geleden kwam het zwaard van Damocles omlaag: er was geen hoop meer. Vannacht is hij in de armen van zijn partner overleden. Lieve, lieve Robert. Ik zal je zo missen. Vaar wel. Het was een eer je gekend te hebben!

She's got legs!

2012-05-16T09:39:00+02:00

Tijdens het afdelingsoverleg gaan we uiteen in groepjes om wat vragen te beantwoorden. Iemand moet het vervolgens presenteren. Maar iedereen is moe van de hoge werkdruk de laatste weken. En wat minder gemotiveerd. Ons groepje is dus wat opstandig. Ik vind het nooit zo'n probleem om voor een groep te staan, maar ik ben er eigenlijk ook wel een beetje klaar mee. Dus kort en krachtig deel ik onze bijdrage met de overige collega's. Reacties pareer ik daadkrachtig en zonder omwegen. Ik straal zelfvertrouwen uit. Als ik weer naar mijn plaats loop, fluistert mijn buurvrouw dat ik er écht stond. Ik glimlach, het was vooral mijn bui. De rest van de dag ontvang ik regelmatig een complimentje. Ik aanvaard ze wederom met een lach. Meestal loop ik als het druk is in een lange broek in het volstrekt nergens op gebaseerde idee dat ik dan sneller kan werken. Vandaag had ik een rokje met een jasje aan. Ook dat gaf een andere uitstraling. Dan spreekt een collega me aan. 'Ik wil het toch even kwijt. Je presentatie was goed, hoor, daar niet van. Maar we vonden vooral dat je zulke mooie benen hebt! En dan die hakken! Top!' Ach ja. Communicatie kent vele facetten. Vandaag waren het niet de woorden, maar de uiterlijke aspecten die de meeste indruk maakten!

Bewijsmateriaal

2012-05-11T17:18:00+02:00

"Laat 'm af en toe ook gewoon even pup zijn", zei mijn moeder in al haar wijsheid. "Het is een jong hondje en jullie zijn volop bezig hem een goede opvoeding te geven. Zodat je er later veel plezier aan hebt. Maar hij moet ook ondeugend kunnen zijn zonder dat je in zijn nek hijgt. Dan gaat er maar een keer een vaas om of wordt een kussen aan flarden gebeten." Ik zucht, maar moet haar gelijk geven. We houden hem voortdurend in de gaten. Dat kost veel energie en het is niet altijd investerend in een goed luisterende hond. Dus soms zien we nu iets moedwillig door de vingers. En eerlijk is eerlijk: ik schiet toch ook in de lach bij die reclame van Nikon met 'I am innocent'! Hoe erg kan het zijn?! Als ik hem het balkon op zie gaan, laat ik 'm even betijen. Hij kan er weinig kwaad. Denk ik in al mijn onschuld. Want als ik na tien minuutjes toch een oogje in het zeil werp, zie ik het terras bezaait met potaarde. En een intens onschuldig kijkend hondje met twee zwarte voorpootjes. Hij zegt van niets te weten. Kijkt net zo verbaasd als ik naar de puinzooi. Ik maak een foto als bewijsmateriaal, mijn kaken krampachtig in bedwang houdend. Laat 'm af en toe gewoon even pup zijn. Jaja.

Graven

2012-05-10T17:36:00+02:00

Het lijkt erop dat Darwin zijn melkgebitje gaat wisselen voor grotehondentanden. Hij bijt en knauwt op alles, en duidelijk zonder sloopintentie. We hebben dus speciale kluifjes gehaald voor hem. De trainster van de puppycursus adviseert zelfs om ze in de diepvries te leggen, dan zijn ze lekker koel. Maar het lastige is: ze verdwijnen telkens. Niet alleen in zijn bek, maar ook gewoon, poef, weg. Als ik hem wat meer in de gaten houd, zie ik de reden. Hij begraaft ze als hij uitgeknabbeld is. Nu wonen wij op een hoog. Dus begraven valt nog niet mee, de potten op het dakterras uitgezonderd. Dat heeft Darwin ook snel in de gaten. Dus als je nu een kussen opligt, of het gordijn opzij doet, is de kans groot dat je een kluifje vindt. Het maakt het spel alleen maar leuker natuurlijk. En ondanks alles is het geen opgever. Hij blijft proberen om toch op de een of andere manier door de vloer heen te komen. Het wachten is nu op de benedenbuurman die aanbelt omdat hij een kluifje heeft gevonden.

Boem is ho!

2012-05-10T17:34:00+02:00

De aanrijding zelf zie ik niet gebeuren. Maar de plotselinge drukte op het kruispunt tijdens de lunchpauze trekt wel mijn aandacht. Ik zit met mijn werkplek eerste rang. De jongen raapt zijn fiets op en loopt licht strompelend naar de kant. Daar klimt hij op een elektriciteitskastje en pakt zijn telefoon. Twitter of Facebook, dat kan ik net niet zien. De oudere man bekijkt de schade aan bumper en voorruit. Dan glijdt zijn blik weer naar de jongen die hij heeft aangereden. Een paar minuten later arriveren de eerste agenten. Ze wenden zich eerst tot de jongen en gebaren dat hij op de grond moet gaan zitten. Daar pakt hij weer zijn telefoon en belt iemand. De oudere man wrijft met een zakdoek langs zijn ogen. Hij wijst naar het stoplicht, en dan naar de jongen. En gooit vertwijfeld zijn handen in de lucht. Een ambulance arriveert. De jongen krijgt een nekband en wordt op een brancard gelegd. De echtgenote van de oudere man komt aanrijden, met autopapieren en rijbewijs. Dan verschijnt de moeder van de jongen. Ze is duidelijk overstuur, schreeuwt tegen de politieagenten en wijst op het druk voorbijrijdende verkeer. Het is vaak raak in deze straat. Ze strijkt haar zoon even voorzichtig over zijn haar. Dan loopt ze met driftige stappen naar het oudere echtpaar. De oudere man doet zijn verhaal, wederom zijn ogen deppend. Je ziet haar kalmeren en vervolgens schrikken. Even pakt ze de schouder van de oudere man vast, troostend. En draait zich terug om naar haar zoon. Vastgesnoerd op de brancard krijgt hij toch een stroom verwijten over zich heen. Er worden foto's gemaakt, gegevens genoteerd en iedereen gaat weer zijns weegs. De jongen richting ziekenhuis, zonder zwaailicht. Vandaag gaat hij nog niet dood. Het oudere echtpaar rijdt naar huis: naar de koffie en een hartversterkertje voor de schrik. De moeder legt de fiets in haar auto en rijdt achter de ambulance aan. Zich afvragend hoeveel huisarrest er staat op het fietsen door rood!

Verstoppertje

2012-05-06T15:20:00+02:00

Langzaam beginnen ze aan elkaar te wennen, Sydney en Darwin. Het is alsof ik een filmpje van jaren geleden weer heb teruggevonden: toen was het Sydney die eindeloos aan de halsband van Floppy hing. Die mij op zijn beurt verwijtend en vermoeid aankeek: 'Waarom? Ik wilde geen pup!' Nu blijft Darwin om Sydney heen dansen, en krijgt ze zelden rust. Maar ze heeft er wat op gevonden. Ze springt bovenop de bank, (nog) net buiten zijn bereik. Darwin doet zijn uiterste best, maar het lukt hem niet haar te pakken te krijgen. Als hij in de keuken iets hoort, is zijn aandacht even afgeleid. En dat moment is alles wat Sydney nodig heeft. Ze verlaat de bank met een sprong, holt achter hem langs naar de slaapkamer en landt op bed, op de zwarte deken. Als Darwin weer omdraait naar de bank, is ze verdwenen. Hij kijkt om zich heen, en loopt vervolgens van de ene naar de andere kamer. Ook de slaapkamer speurt hij rond, maar Sydney valt met haar zwarte vachtje weg tegen de achtergrond. Nog een keer maakt Darwin een rondje door het huis. En nog eens. Hij snapt er helemaal niets van. Dan ineens ziet hij haar en blaft enthousiast: 'Daar ben je!' Sydney springt net zo blij op en neer op het bed. Je hoort haar bijna schateren: 'Hahahaha, jij zag me niet! Buut vrij!' Never a dull moment met een pup!

Ontsnappingsluik

2012-05-03T22:14:00+02:00

Darwin moest in het begin erg wennen aan de bench. Hij vond het prima om een plekje voor zichzelf te hebben. Maar dan wel met een eigen sleutel! Terwijl wij liever degenen zijn die bepalen wanneer we even onze handen vrij hebben. Dus als hij zijn zin wilde doordrijven en zich ruw tegen de wand gooide, kreeg hij een reprimande. Verder maakten we ons geen zorgen: volgens de verkoopster was de stof gemaakt van materiaal dat ook door het leger wordt gebruikt. Tot gisterenavond dan. Manlief vroeg of ik de bench soms niet dicht had gedaan. Want Darwin was enthousiast in de kamer aan het spelen, terwijl ik hem even eerder in de bench had gezet! Nadere inspectie leerde dat hij een gat had gebeten naast de rits. En zo gewoon weer naar buiten was gelopen. Ik heb maar eens diep gezucht, niet voor het eerst en niet voor het laatst. Het heeft echt veel pootjes in aarde, een pup in huis. Ook van een pup krijg je veel terug. Maar het kost wel energie en aanpassingsvermogen. Straks een nieuwe bench halen, ditmaal een van metaal. En een kaartje naar het leger sturen. Dat ze vooral ook goed moeten uitkijken voor puppies!