Nog een paar dagen ...
Met ingang van 2008 worden mijn vrije uren door de werkgever op een andere manier berekend. Ik zal jullie niet vermoeien met de details. Maar het komt er min of meer op neer, dat ik elke maand minstens een dag verlof op moet nemen. Nu is dat normaal gesproken geen enkel probleem. We krijgen er op jaarbasis ruim voldoende. En manlief bedacht dat het nog leuker zou zijn om samen van de kantoorloze dag te genieten. Dus werd er begin dit jaar elke maand een dag als ATV bestempeld. We gingen een lang weekeinde naar Lille. Een dagje naar de sauna. Shoppen in Amsterdam. En komende vrijdag doen we niets. Omdat het zo druk is geweest de afgelopen weken. Nou ja, niets. Op het Barbapapa-schoolbord in de keuken staan de volgende klusjes genoteerd: vensterbank repareren. Buitenmuur en balkondeuren verven. Tuinmeubelen in de olie zetten. Auto wassen en nalopen op bandenspanning en ruitenwisservloeistof. Shampoodispenser kopen en in de douche monteren. Nog een paar dagen ... Dan mogen we gelukkig weer aan het werk!
De renovatie van onze straat is in volle gang. Deel één is op een stoeptegel na afgerond. Dan schuiven ze 100 meter op voor de volgende fase. En uiteindelijk, eind september, zijn wij aan de beurt. Wordt onze stoep tijdelijk 60 cm breed. Niettemin wordt er nu al de hele dag druk voor onze deur gegraven. Schema's gemaakt van leidingen en bekabeling. En vervolgens gaat er een meneer met zo'n trilapparaat overheen om de boel weer netjes achter te laten. Ik onderga vanaf mijn thuiswerkplek gelaten het kabaal. Dan zie ik vanuit mijn ooghoek ineens een beweging in de slaapkamer. Een muis steekt over van het nachtkastje naar het toilet op de gang. Hij schrikt van mijn beweging en rent terug. Ach, misschien moest hij nodig. Of was hij het gedreun van zijn huisje in de duivenvoerzak bij de dierenwinkel hiernaast hartstikke beu. Gelukkig ben ik niet bang van overstekend klein wild. En was er geen spoor meer van hem te bekennen na wat gerammel met laatjes en deuren. Opgeruimd staat netjes. En niet vergeten: straks een richtingaanwijzer naar het mobiele toilet van de bouwvakkers hier op de hoek neer te zetten.
Het is druk op kantoor. Niet gewoon net-als-altijd-doorsnee-druk. Nee, echt heel druk! Een groot project gaat morgen van start. En een ander begint over een week. De werkdruk is bijna tastbaar. Als ik in dit soort situaties stilletjes ben, moet je je eigenlijk zorgen maken. Dan gaat er iets niet goed. Maar gelukkig is dat nu niet aan de orde. En dus heb ik praatjes voor tien! In mijn postvak vind ik een grote envelop. Tegen mezelf babbelend pak ik hem uit. 'Oh, kijk nou, wat leuk!' Ik had mijn carpooler mijn potje met melatonine-tabletjes meegegeven op zijn reis naar Bali. Tegen niemand in het bijzonder vertel ik dat hij een beetje tegen het tijdsverschil op had gezien. En ik zweer inmiddels bij deze lichaamseigen slaaptabletjes. Gelukkig hebben ze ook bij hem prima gewerkt. En dus heeft hij het restant samen met een cadeautje terugbezorgd. Dan hoor ik een collega tegen een andere zeggen: 'Als ik haar nou afleid, pak jij dan dat potje. Dan haal ik zometeen koffie voor haar en gooien we er zo'n tabletje in! Is ze gelijk een stuk rustiger!' Ik heb de rest van de dag in alle rust hard doorgewerkt. Zonder tabletje. Maar wel in de wetenschap dat mijn wraak zoet zal zijn. Mietzoet.
Met twee honden loop ik op straat. Floppy moet plassen en holt naar de goot. Hij weet niet beter, is het vanaf pup zo gewend. Keurig netjes opgevoed. Dan hoor ik iemand roepen: 'Mevrouw, wat doet u daar?!' Ik kijk op, recht in de boze ogen van een meneer. 'U moet hem daar niet laten plassen, dat gaat stinken!' Wat ik ook zeg, hij luistert niet en tiert door over de overlast van honden in het algemeen en de mijne in het bijzonder. Normaal-gesproken probeer ik verdraagzaam te blijven. Respect te tonen. Anders is het einde helemaal zoek. Bovendien betalen wij trouw onze hondenbelasting. Een fors bedrag bedoeld om de 'overlast' op gemeentelijk niveau te vergoeden. En poep wordt gelijk opgeruimd. Zoals het hoort. Toch krijg je dit soort reacties. Ik word er soms echt een beetje moedeloos van. Krijg visioenen van 'kattekwaad' als revanche: een (gevuld) poepzakje in zijn brievenbus. De hoge nood tegen zijn voordeur. Een officiële aanklacht wegens smaad. Maar ik doe het niet. Ook ik genoot een goede opvoeding. Maar van die meneer weet ik het zo net nog niet!
Mijn leidinggevende vraagt waarom ik zo zit te lachen. Niet dat ze dat niet gewend is, hoor. Ik ben van nature over het algemeen best vrolijk aangelegd. Ik vertel haar dat Floppy afgelopen donderdag onverwachts is geopereerd. Ze is een lang weekeinde weg geweest en heeft het 'drama' gemist. Het onderwerp van gesprek huppelt inmiddels alweer blij en bultloos rond. Maar ik ben toch erg geschrokken. Een hondje waar je zoveel van houdt als een 'dood' gewicht in je armen houden terwijl zijn oog er half uit wordt getild, hakt er best in (oké, ik kon het snijvlak vanuit mijn positie niet eens zien, maar dat spreekt juist nog veel meer tot de verbeelding). Gelukkig houdt mijn moeder me vanuit huis op de hoogte. En soms laat ze hem zelf 'praten'. Ik krijg dan een berichtje van Floppy waarin hij vertelt hoe goed het met hem gaat. Dus daarom zat ik zo te lachen. 'Goh', zegt mijn collega adrem, 'kan dat wonderhondje ook al emails typen dan?' 'Ja', antwoord ik net zo snel, 'sterker nog, met tien nageltjes blind!'
Sinds een paar weken had Floppy een bultje op zijn oog. Gewoon, een bultje. Gaat wel weer weg, dachten wij nog. Maar het ging niet weg. Het werd een beetje groter. We keken er nog eens goed naar. En Floppy keek heel indringend terug: 'Afblijven!' Hij had er geen last van. Het zat niet in de weg. Maar het ging ook niet weg. Dus togen mijn moeder en ik vandaag toch maar voor alle zekerheid even naar oom Dokter. Die zette zijn bril op. En weer af. Keek een beetje bedenkelijk. En besloot: 'Dat wordt opereren!' Het was een ontstekinkje. Een krasje van een nagel. Of een beet van een beestje. De plek was op z'n zachtst gezegd niet gunstig. Dus kreeg Floppy een roesje narcose. En terwijl hij sliep, werd het bultje verwijderd. En passant kreeg hij ook gelijk een gebitsreiniging. Omdat hij er toch lag. Toen hij wakker werd, keek hij wat groggy om zich heen. Zeker omdat zijn ene oog nog vol zalf zat. 'Duurt een paar dagen op z'n meest', zei de dokter. 'Dan is alles weer als vanouds. Niks om je zorgen over te maken. We waren er op tijd bij. 't Blijft een bijzondere hond!' Floppy vond het maar zo-zo. Dank je de koekoek, met je 'bijzondere hond'. Volgende keer, nou, dan zou hij 'm wel eens. Dat hij het maar weet. Hij had 'm op z'n minst zo'n kek piraten-ooglapje kunnen geven!
Je las het al vaker op