Keuzes
10 02 12 - 12:39.
Twee collega's hebben een pup uit het nestje vóór ons. En toevallig gingen ze gisterenavond op knuffelvisite. Ik smeekte hen bijna om vooral ook een foto van ons hondje te maken. 'Ik zal het proberen', beloofde de ene. 'Maar de fokster is heel streng bij nieuwe hondjes. Dus het is niet zeker dat we erbij mogen!' Ik kan vandaag bijna niet wachten om mijn zakelijke pc op te starten. Zou het gelukt zijn? En ja hoor, er is email! Ze hebben de hondjes zelf niet gezien, maar de echtgenoot van de fokster heeft met hun camera een paar foto's gemaakt. Lief, aandoenlijk en al zo gegroeid in een paar dagen tijd! Maar de allerallermooiste is toch wel de foto waarop ze de drie reutjes in haar handen houdt! Een van die drie schatjes is onze Darwin! Over een week of vijf worden de karakters zichtbaar. Dan weten we wie een beetje behoedzaam is. En wie hondje de voorste. Darwin mag van ons best een brutaaltje zijn. Maar daar is nu nog niets over te zeggen. Op dit moment gaat mijn voorkeur intuitief uit naar de rechtse. Manlief kan niet goed keizen: de middelste of de rechtse. 'Of zullen we ze dan maar alle twee nemen?' Ik lach. Het worden hele leuke weken tot Darwin komt!
Beschuit met muisjes
09 02 12 - 12:48.
'Oh, wat leuk, wie is er moeder geworden dan?', vraagt ze terwijl ze speurend naar mijn net niet gestroomlijnde figuur kijkt. Ik knipoog naar een collega in de buurt en zeg: 'Ikzelf!' Ze kijkt verbaasd. 'Wat vreemd, ik heb helemaal niet gemerkt dat je zwanger was!' Ik houd mijn gezicht nog heel eventjes in de plooi. En schiet dan in de lach. 'We krijgen een nieuwe hond', licht ik toe. 'Onze beagle is afgelopen maandag geboren. En daarom tracteer ik vandaag op beschuit met muisjes!' Ze glimlacht maar aan haar gezicht zie ik dat ze het een beetje gek vindt. Ik loop door naar de volgende tafel en nodig de bijbehorende collega's uit voor een hapje. Ze kennen mij wat beter en zijn oprecht blij voor ons. Volgende week vrijdag mogen we voor het eerst gaan kijken. Dit is écht zo leuk!
Darwin
06 02 12 - 21:43.
Dag Darwin, welkom in deze wereld! Over acht weken komen we je ophalen. En tot die tijd zien we je nog heel vaak op knuffelvisite! We zijn zo blij met jou!
Al doende leert men
02 02 12 - 08:14.
Het is koud. Heel koud! Het vriest dat het kraakt. Niet alleen in Nederland, ook hier vliegen de graden onder nul je om de oren. De randjes van mijn oren zijn gevoelloos als we van 2000 meter hoogte naar beneden suizen. Mijn hart zingt. Ik ben warm aangekleed en het skieen gaat heerlijk. Dan komt er een steil stuk. Voorzichtig zoek ik mijn weg. Gelukkig is het rustig op de piste. En dan ineens glijd ik weg. Op mijn rug schuif ik nog een paar meter door tot ik tegen de berghelling tot stilstand kom. Een stukje verderstaan Manlief en Vriend te wachten. Bezorgd roepen ze of ik me heb bezeerd. Ik voel geen pijn. Maar ben stomverbaasd. In 15 jaar tijd (of zoiets) ben ik niet gevallen! Ik weet niet wat het is! De heren lachen en roepen dat ik moet gaan staan. Het is veel te koud om te blijven liggen op de sneeuw. Maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Want ook daar heb ik dus geen ervaring mee!! Ik krijg allerlei handige tips, maar mijn skis werken niet mee. Uiteindelijk kom ik overeind. We vervolgen onze weg naar beneden. Dan zegt Manlief: 'Ben blij dat je naast een geknakt ego niets mankeert!' En voegt er met een knipoog aan toe: 'Maar ik ben nog blijer dat ik eindelijk jou eens iets uit persoonlijke ervaring heb kunnen leren!'
Onze favoriet
30 01 12 - 18:57.
'Nog een keertje, tante Rine?' Mijn nichtje hoeft niet lang aan te dringen. Gehoorzaam begin ik weer te zingen: 'Einmal hupfen, einmal drehen, dann die Hande in der Schnee.' 'En het andere ook!', dwingt ze af. Waarop ik zing: 'Wie is de liefste pinguin in het land? Bobo, pinguin Bobo!' Ze klapt verrukt in haar handjes. Ze wil niets meer weten van Elmo of Nijntje. Ze wil Bobo, net als ik, al jaren! We weten dat een skileraar in het Bobopak is gehesen, waarschijnlijk onvrijwillig. Maar het maakt ons niets uit. Wij houden van Bobo. Als we een paar uur later in de winkel staan, laat Manlief een cd met Bobo-liedjes zien. 'Leuk voor je nichtje?' Ik schiet in de lach en schud mijn hoofd. De terugweg in de auto is lang genoeg, vooral voor de ouders!
Sneeuwpret?
29 01 12 - 16:01.
'Kijk, en dat is Marcus', zeg ik tegen mijn nichtje en zwaai naar de sleepliftjongen die we hier ook al twintig jaar begroeten. Eigenlijk allang sleepliftman dus. Hij zwaait vrolijk terug. 'Dankzij al die sneeuw hebben wij hier volop werk en dus inkomen', zegt hij. Mijn nichtje is minder enthousiast. Ondanks de overduidelijke genen van beide kanten moet ze niet veel hebben van al die kou. Dan zie ik haar vader op me af komen. Te laat merk ik dat hij een enorme pluk sneeuw in zijn hand heeft die even later in mijn haren zit. Ik gil en probeer weg te komen, maar ik heb geen schijn van kans. Het traditionele sneeuwgevecht (redelijk eenzijdig) is gestart. Dan horen we een kind huilen. Heel hard. Ze is volledig van streek, ervan overtuigd dat haar vader haar favoriete tante probeert te vermoorden. We staken ons gevecht onmiddellijk en proberen haar te troosten. 'Het was maar een grapje van papa!' Tevergeefs. Als mama haar uiteindelijk overneemt, krijgen we allebei op ons kop. 'Zo vindt ze de wintersport nooit leuk.' Bedremmeld druipen we af. Maar niet voordat ik het laatste woord uitspreek: 'Hij begon!' Heb ik toch nog gewonnen.
Vrije dag in de sneeuw
28 01 12 - 15:25.
'Het sneeuwt, het sneeuwt', jubel ik enthousiast tegen Manlief. Die grinnikt! Sinds we gisteren aankwamen, wordt er vooral gemopperd over de hoeveelheid sneeuw. Het hotel ligt in 1.70 meter sneeuw en bovenop de berg ligt twee tot drie meter! Da's best veel als je zelf 1.68 meter bent! En het laatste wat ze hier nodig hebben, is nog meer sneeuw. Maar ik hang over het balkon en geniet!! De lucht is fris, de omgeving vertrouwd, heerlijk. Als ik naar Vriend loop, heeft hij zijn gewone kleding aan. Op mijn verbaasde blik reageert hij: 'Dit is geen fijn weer om te skieen. Dus ik heb vandaag een vrije dag!' Hij heeft nog gelijk ook. We zijn hier nog acht dagen. Tijd genoeg. En zo zitten we een uurtje later in het naburige stadje van Kaffee mit Kuche te genieten. Vakantie. Ik kan het iedereen van harte aanbevelen. Sneeuw of geen sneeuw.
Jubileum
20 01 12 - 16:42.
Dit jaar wordt het jaar van de jubilea. Want ik werk 25 jaar bij mijn bedrijf. Manlief en ik kennen elkaar eind april tien jaar. En ook dit blog bestaat al bijna tien jaar. Na twee jaar is het helaas gecrasht. En ben ik opnieuw begonnen. Maar toen ik zojuist in een kast op zoek was naar fotopapier, vond ik een mapje. Ooit heb ik 'voor het geval dat' alle teksten in een Word-documentje geplaatst. En een print gemaakt. Die natuurlijk kwijt was op het moment dat het ertoe deed. Maar nu heb ik 'm weer. Lachend en af en toe met een kneepje in mijn maag lees ik wat mij toen zoal bezig hield. De streken die Floppy uithaalde. De vrienden en collega's die er nog waren. Tien jaar. Als ik Manlief informeer, zegt hij dat hij bezig is met een nieuw blog. In een systeem dat gemakkelijker bij te houden is, minder gevoelig ook dan Pivot. En we kunnen dan mooi de oude stukjes gelijk weer terugzetten. Ik ben onmiddellijk enthousiast. We hebben nog eventjes. Maar over een paar maanden is het hier feest! Komen jullie kijken? Zorg ik voor 'iets lekkers' erbij om het te vieren.
In afwachting van
17 01 12 - 11:28.
Ik hoor het gelijk aan haar stem. De fokster is niet blij. De bevalling is goed gegaan. Maar het nestje is klein. Heel klein. Een tweeling! Dat heeft ze in heel haar carriere nog niet meegemaakt. Maar er zit dus geen reutje voor ons bij. Ze durft het bijna niet te zeggen. Maar ik lach geruststellend. Er zijn veel ergere dingen. En een van de andere honden is immers ook al in verwachting? Ze bevestigt dit: over drie weken komt het volgende nestje. Dat krijg je als je zoveel honden onder je hoede hebt. Dus als we nog héél even geduld hebben? Natuurlijk is dit geen probleem. En zelfs als Darwin ook niet in de buik van Ruby blijkt te zitten, wachten we gewoon af. Het is een hondje. Hij is welkom. Maar ons leven draait niet om zijn komst. Gelukkig maar. En hoe langer de voorpret, hoe leuker het bericht straks!
Nog even volhouden!
04 01 12 - 17:13.
'Kom je nog even naar de dikke buik van aanstaande moeder Merel kijken?', vroeg de fokster. En natuurlijk wilden we dat. Dit keer gaat mijn moeder mee. Zij zal net als bij Floppy een aantal dagen per week de dagopvang voor haar rekening nemen. We worden begroet door drie enthousiaste beagles. Als we met een kopje koffie zitten en de boel weer wat is bedaard, vraagt de fokster of we klaar zijn voor de rest van de groep. En een paar tellen later worden we weer overspoeld door een tsunami van honden. Wat zijn het toch leuke beesten. Merel kijkt licht tegen mijn been aanleunend toe. Ze is 'een beetje moe' van een buik vol puppies. Wat haar betreft mogen ze komen. Maar zover is het nog niet. Nog even volhouden. Eind volgende week, dan verwachten we een telefoontje. Na een uurtje vertrekken we weer. 'Goh', verzucht mijn moeder in de auto. 'Ik zou er zo zelf ook een nemen!' Ik lach. Voorlopig zullen wij en zij onze handen vol hebben aan Sydney en een peuterend, kleuterend en vervolgens puberend hondje. Maar we kunnen inderdaad nauwelijks wachten tot Darwin (nog steeds werknaam) er is! Nog even volhouden!