Sydney stormt door het tuinhek. Buiten waait het en dan is er niets leukers om achter alles wat beweegt (lees: veel!) aan te hollen. Floppy volgt een stuk bedaarder, hij heeft die leeftijd en interesse allang achter zich liggen. Op zijn gemak doet hij een plas tegen een lantaarnpaal, terwijl Sydney voorbij racet achter een blaadje aan. Als we een kwartier onderweg zijn en Sydney nog steeds geen enkele aanstalte heeft gemaakt om het doel van het uitlaten te bereiken, spreek ik haar toe: 'Doe eens een mop!' Midden in een sprong kijkt ze me stomverbaasd aan: 'Een wat?!?!?' Floppy kan het niet langer aanzien en snauwt: 'Of je even haast wil maken met poepen! Ik heb het koud en ik wil weer naar binnen.' Beledigd wendt Sydney zich af en voldoet aan het gevraagde. Om daarna weer als een losgeslagen projectiel het uiterste van de lijn (en mijn geduld) te testen. Als ik de voordeur achter me dicht doe, schud ik berustend mijn hoofd. Dan kun je je naam sinds kort wel met twee Y's schrijven, je IQ wordt daardoor dus niet automatisch verhoogd!

... zo jarig, zo jarig, ik ben vandaag zo jarig, zo jarig was ik nooit! (vrij vertaald naar Herman van Veen). Dit liedje speelt gelijk door mijn hoofd vanaf het moment dat ik wakker word. Manlief en Floppy hebben geen schijn van kans: alles is vandaag voor 3ne (vrij vertaald naar Bassie). Ik stap 'Er is er een jarig, hoera, hoera, dat kun je wel zien, dat ben ik'-zingend onder de douche. Mijn verjaardagskleren liggen al klaar, ben benieuwd naar de reacties. Bij het station staat een collega te wachten: ik heb vijf taarten gebakken voor de deels nieuwe collega's en dan is tien minuten naar kantoor lopen best ver. Ze feliciteert me en zet de cd-speler aan: verjaardagsliedjes in alle talen schalen uit de speakers. De ochtend staat in het teken van felicitaties: live-knuffels, onverwachte telefoontjes, emails en sms-berichten vliegen om mijn jarige oren. Tijdens het gebakmoment is iedereen vol lof: degenen die wisten wat hen te wachten stond, verheugden zich al op het lekkers. Maar voor de meeste is het een prettige verrassing dat ik zo lekker kan bakken. Uit alle hoeken en gaten komen feliciterende mee-eters tevoorschijn. De middag volgt het voorbeeld van de ochtend: ik sta in het middelpunt van alle aandacht en geniet! Als ik in de trein terug naar huis zit, denk ik 'Wat is het toch leuk om jarig te zijn!'

We lopen met z'n drietjes het stemlokaal van ons kiesdistrict binnen: manlief, Floppy en ik. Terwijl ik mijn rijbewijs uit mijn portemonnaie peuter, werpt de man achter de tafel een blik op de hond. 'Zo jochie', zegt hij. 'Kom je ook stemmen?' Ik glimlach en antwoord adrem: 'Dat zou hij wel willen, maar hij is nog net niet stemgerechtigd! Hij wordt in juni pas 18 jaar.' De man lacht en pareert met een kwinkslag: 'Nou, dat is dan toch mooi precies op tijd voor de landelijke verkiezingen!' Ik laat me echter niet uit het veld slaan: 'Dat zou je inderdaad denken. Maar helaas, die vinden plaats op 9 juni. En hij verjaart op 10 juni. Net een dag te laat dus!' 'Ach', zegt de man troostend, terwijl hij zijn schouders ophaalt: 'Trek het je niet aan, jongen. De Partij van de Dieren is toch niet vertegenwoordigd in deze stad!'

Ze was nog maar nauwelijks geboren of de discussie barstte los. Hoe gaat ze heten? Menig naam kwam voorbij en werd weer afgewezen. Pascalle? Roos? Blackie? Uiteindelijk waren we eruit: een labradoodle is een van oorsprong Australisch ras. En in Melrose Place speelde een kittige meid die Sidney heette. En last but not least is Sidney een anagram van het door mij zo geliefde merk Disney (wat ik overigens tot nu toe nooit hardop heb uitgesproken). Dus werd het Sidney. Later bleek echter dat mijn moeder een andere schrijfwijze voor ogen had. Sydney, naar die grote Australische stad. 'Nou', zei ik, 'dan schrijf je het toch voortaan zo? Het zal haar niet uitmaken. Ze kan toch niet lezen!' Maar ze heeft een officiële stamboom. Met een verkeerd gespelde naam. Ze krijgt kerstkaarten gericht aan een naam die je anders schrijft. En ach, zo'n grote prioriteit had het nou ook weer niet. Het had allemaal gewoon wat meer pootjes in aarde. Maar nu is het dan zover. De kogel is door de kerk. Vanaf nu heet Sidney Sydney. Iedereen blij. Zelf vindt ze het wel sjiek. Net dat kleine beetje meer. Ze stelde ook gelijk dat ze niet meer hoeft te luisteren als je het verkeerd uitspreekt. Tja, als je bekakt poept, dan schrijf je toch minimaal je naam met twee Y's, nietwaar!

We betalen in deze stad veel hondenbelasting. Al bijna 18 jaar lang valt er aan het begin van het jaar een envelop van de gemeente op de mat. Ooit ben ik de discussie aangegaan. En heb die zoals verwacht jammerlijk verloren. Dat je betaalt omdat je vervuilt, daar kan ik me iets bij voorstellen. Maar dat bedrag is onder andere bedoeld om in elke buurt een uitlaatveld te hebben. En om die poepveldjes schoon te houden. Laat me je dit zeggen: ze heten niet voor niets zo. Sidney en Floppy lopen er met een grote boog omheen. En dus hebben manlief en ik standaard plastic zakjes op zak. Het hondenvoer is dusdanig van samenstelling dat er stevige compacte drollen worden geproduceerd die je zonder probleem kunt oppakken en in de gemeentelijke vuilnisbakken deponeren. Niettemin krijgen we regelmatig commentaar van voorbijgangers die minder met honden hebben. Zo ook de wijk tegenover het huis van mijn moeder. Het zijn superdeluxe huizen met een fors prijskaartje. Afgelopen week liep ik met de honden over de grasstrook langs de stoep. Sidney draaide een paar rondjes en ging er toen op haar gemak voor zitten. Op dat moment liep een bewoonster voorbij. Ze trok een vies gezicht en keek mij fronsend aan. Ik knikte haar toe en haalde alvast nadrukkelijk een plastic zakje tevoorschijn. Maar dat was blijkbaar niet voldoende. 'We hebben dat liever niet, dat u uw hond in onze wijk uitlaat!' zei ze enigszins intimiderend. Ik zuchtte. En merkte pas toen het te laat was dat ik hardop had geantwoord: 'Tja, ze poept nu eenmaal graag op stand!'

We zagen het gebeuren. Sidney was druk bezig met het spel en de bal. Die ineens een onverwachte hoek maakte en op tafel terecht kwam. Tussen de speciale Swarovski-figuurtjes van mijn moeder. De kerstengel veranderde in een gevallen engel van Milo: haar armen lagen los naast het lijfje op de grond. 'Nou, da's duidelijk gebroken', zei de verkoopster in de winkel zonder enige twijfel in haar stem. 'Maar als u een momentje heeft ....' Ze pakte de telefoon en legde het verhaal uit. Haar gezicht betrok. Toen ze de verbinding weer had verbroken, vertelde ze dat er niets aan te doen was. De engel was uit het assortiment en er waren ook geen losse armpjes meer verkrijgbaar. 'Maar ik heb in elk geval mijn best voor u gedaan, he!' Eenmaal buiten was ik er stil van. Ik wist hoezeer mijn moeder aan dit figuurtje gehecht was. Er moest toch een manier zijn om het beeldje te vervangen?! Dus kroop ik thuis achter de pc. De online-site van Swarovski bevestigde het verhaal van de verkoopster: niet meer te verkrijgen. Dan marktplaats maar eens proberen. En jawel, iemand wilde een origineel exemplaar verkopen! Een paar mailtjes over en weer, een overboeking via internet en het was geregeld. Vanavond kreeg ik weer een email: de meneer was ziek thuis, maar was toch dik aangekleed speciaal naar het postkantoor gelopen. Het pakje was al onderweg. 'Dan hoeft uw moeder niet langer verdrietig te zijn! Veel plezier ermee!' Over je stinkende best doen gesproken!